حرف دل
حرف دل...
پر واضح و مبرهن است كه نياز روز افزون به منابع غذايي با توجه به افزايش جمعيت يكي از مهمترين چالش هاي پيش روي بشر است.
در صنعت رو به رشد شيلات كه با پيشينه ي صيد و صيادي شروع به كار كرده ، شاهد تلاش هاي گسترده و وسيعي در خصوص رفع گوشه اي از نياز هاي ذكر شده هستيم.اشاره به پيشينه ي صيد و صيادي بدين خاطر است كه مثلاً در ايران حتي همين واژه ي شيلات از كلمه ي شيل كه نوعي ابزار صيد در شمال ايران ( خصوصاً در گيلان) بوده ، گرفته شده است.

امروزه بدليل بي توجهي به صنعت صيد و البته نا آگاهي خود صيادان و مسئولين مربوطه ، اين صنعت با چالشي مُبهم روبرو است. برداشت بي رويه و يكسره ي صيادان از منابع در سال هاي اخير به حدي بوده است كه امروز نياز به دادن يك دوره ي چند ساله استراحت به دريا ها و منابع ملموس است.
متاسفانه هنوز هم اين صنعت چوب فقر اطلاعات و نا آگاهي يك سري افراد مسئول را مي خورد و همين امر باعث شده تا طبق معمول ما ايرانيان ، تمركز اصلي اين مسئولين به سمت يك شيوه ي خاص و در زمينه ي شيلات به سمت تكثير و پرورش آبزيان برود. با ذكر اين نكته كه اينجانب اصلاً اين حركت را محكوم نكرده و نمي كنم بايد گفت كه حداقل نمي توان از چندين هزار نفر نيروي انساني شاغل در اين صنعت به همين راحتي گذشت.
پرورش افراد متخصص و درگير در امور شيلاتي ، خود يكي از اهداف مهمي است كه مي تواند تضمين كننده ي آينده ي اين صنعت و افزايش اطلاعات و آگاهي باشد.يكي از مراكز تربيت و پرورش اين افراد ، مركز علمي و تخصصي ميرزاكوچك خان رشت است كه در حال حاضر به اين مهم مي پردازد.
با تشكر از تمام عزيزاني كه در اين مسير گام نهاده اند و با اميد به آينده اي روشن.
ایلیا اعتمادی دیلمی